Amaliapark – Parkwijk

Het verhaal van dit park zit hem vooral in wat er in de grond zit. Vele archeologische restanten en heeft ook korte tijd het groor Archoelogiepark geheten (met zijn kleine zusje in Langerak). Door het gebied nu met grond en gras te bedekken blijft wat er in de grond zit goed bewaard voor een later moment. 

Natuurlijk is de grote Atletiekbaan opvallend aanwezig. En worden er enkele malen per jaar grotere evenementen gehouden zoals een circus of kinderspeel en klauterbaan.

Het ontwerp is van HNS landschapsarchitecten. Hier liggen dus de resten van een grote inheems-Romeinse nederzetting, die bestond uit een aantal erven met boerderijen en bijgebouwen. Op de kop van het park staat een middelbare school en daarnaast een grote atletiekbaan. Aan de andere, westzijde van het park steekt het park als het ware de busbaan over naar de basischool en het voorzieningencluster. Een verhard deel in de vorm van een scherf loopt aan beide zijden van de busbaan door.

Vanwege de archeologie in de bodem was het moeilijk om een echte park invulling aan het park te geven. Er is daarom heel secuur gekeken waar opgehoogd kon worden en hoeveel en welke bomen wel geplant konden worden (niet-diepwortelende). Dit ontwerpprincipe leverde een nieuw reliëf op van glooiende hellingen en een lager gelegen zone. Daar waar de ophoging groter is dan 1.50 meter zijn boomgroepen geplaatst. Dit is voornamelijk aan de zijde van de vroegere rivierloop. De archeologische ondergrond is daarmee weerspiegeld in het parkontwerp. In een latere fase zijn om de gebruiksmogelijkheden van het park te vergroten een klimtoestel, een pad en een hondenspeelweide ingepast.